مریخ در گذشته گرم و قابل سکونت بوده است

[ad_1]

امروز مریخ بیابانی کاملا خشک است، اما در دوران اولیه‌اش دارای نواحی وسیع مملو از آب و رودخانه‌هایی به عمق ۱۰۰۰ پا (حدود ۳۰۴ متر) بوده است. ولی دانشمندان ناسا توضیحی برای چگونگی باقی ماندن این آب در سطح مریخ به مدت میلیون‌ها سال و بدون وجود آب و هوایی گرم ندارند.

سیاره سرخ ۸۰۰ میلیون کیلومتر نسبت به زمین، دورتر از خورشید است، بنابراین به نسبت سیاره ما، گرمای کمتری از خورشید دریافت می‌کند. دمای متوسط مریخ منفی ۸۰ درجه سانتی‌گراد است که برای آب بسیار سرد است. با وجود تجزیه‌وتحلیل‌های علمی، به نظر می‌رسد، وضعیت در گذشته حتی از این هم وخیم‌تر بوده است، چراکه خورشید در میلیاردها سال قبل بسیار کم‌نورتر بوده است. دانشمندان تخمین می‌زنند که در روزهای اولیه منظومه شمسی، خورشید بین ۲۵ تا ۳۰ درصد کنونی نور داشته است که امکان وجود شرایط مرطوب در مریخ را کاملا غیرممکن می‌کرده است.

تصویری از دهانه گیل که توسط مریخ‌نورد کریاسیتی گرفته‌شده، در این تصویر به‌خوبی رسوباتی که تصور می‌شود، بقایای رودخانه‌ای کهن بوده، مشخص است

تصویری از دهانه گیل که توسط مریخ‌نورد کریاسیتی گرفته‌شده، در این تصویر به‌خوبی رسوباتی که تصور می‌شود، بقایای رودخانه‌ای کهن بوده، مشخص است

اما کاوشگرهای رباتیک ناسا شواهد فراوانی برای گذشته مملو از آب مریخ یافته‌اند. آشوین واساوادا دانشمندی از آزمایشگاه علوم مریخ در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، هفته گذشته در خلال رویدادی در مورد تاریخچه مرطوب مریخ صحبت کرد. واساوادا گفت که دریاچه‌های سیاره سرخ حتی زمانی که خورشید کم‌نور بود هم با آب و رودخانه پرشده بود. او گفت: “در آنجا دریاچه‌ها برای مدت طولانی وجود داشتند و به‌صورت مداوم جریان داشتند. توضیح اینکه چگونه امکان جریان یافتن رودخانه و سیلاب‌ها در چنین محیط همیشه سردی وجود داشته، بسیار دشوار است.”

به عنوان مثال، دانشمندان مدت‌هاست، فکر می‌کنند که مریخ در دوره هسپریان که از ۳.۷ تا ۳ میلیارد سال پیش ادامه یافت، همچون امروز، سیاره‌ای منجمد و بیابانی بوده است. اما مریخ‌نورد کریاسیتی شواهدی از سیلاب‌های بزرگ و دریاچه‌های عمیق پیدا کرد که درک دانشمندان از زمین‌شناسی باستانی سیاره سرخ را کاملا تغییر داده است.

واساوادا گفت: “ما با نشان دادن اینکه دوره هسپریان گرم و مرطوب باقی‌مانده، جلوی درک مریخ را گرفته‌ایم.”

بقایای رودخانه 1000 مایلی در دره وار ریول مریخ. آژانس فضایی اروپا در سال 2013 اعلام کرد که یک رودخانه 1000 مایلی (1609 کیلومتری) تبخیر شده کشف کرده که در برخی نقاط دارای پهنای 4 مایلی و 1000 پا عمق است

بقایای رودخانه ۱۰۰۰ مایلی در دره وار ریول مریخ. آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۱۳ اعلام کرد که یک رودخانه ۱۰۰۰ مایلی (۱۶۰۹ کیلومتری) تبخیر شده کشف کرده که در برخی نقاط دارای پهنای ۴ مایلی و ۱۰۰۰ پا عمق است

مریخ‌نورد کریاسیتی در سال ۲۰۱۱ در دهانه گیل فرود آمد و در ماه سپتامبر ۲۰۱۲ شواهدی به دست آورد که باعقیده ناسا، نشان از وجود جریان آبی در این ناحیه دارند. یک سال بعد هم آژانس فضایی اروپا تصویری از یک رودخانه ۱۰۰۰ مایلی (۱۶۰۹ کیلومتری) تبخیر شده گرفت که در برخی نقاط دارای پهنای ۴ مایلی و ۱۰۰۰ پا عمق بود. مریخ‌نورد کریاسیتی در همین سال، سنگریزه‌های گردی را پیدا کرد که دارای بخش بیرونی صاف بودند که به‌طورقطع نشان از سال‌ها فرسایش رودخانه‌های مریخ داشتند.

شاید قانع‌کننده‌ترین سرنخ‌ها از گذشته گرم مریخ، شواهدی از دریاچه‌های قدیمی باشند که در لایه‌هایی به عمق ۶۰۰ پا به‌خوبی حفظ‌شده‌اند. کاوش‌های کریاسیتی در اطراف دهانه گیل اجازه حفاری در لایه‌های مختلف سنگی عمدتا رسوبات رودخانه را به این کاوشگر ناسا داد.

الیزابت رامپ، دانشمندی از مأموریت اکتشافات ناسا، ماه گذشته گفت: “این لایه‌ها حدود ۳.۵ میلیارد سال پیش (در این ناحیه) ته‌نشین شده‌اند که همزمان با دوره‌ای است که حیات در زمین شکل گرفت. فکر می‌کنیم که مریخ اولیه ممکن است شبیه دوران اولیه زمین بوده، بنابراین ممکن است، محیطی قابل سکونت بوده باشد.”

در این نواحی دریاچه‌هایی وجود داشتند که بسیار عظیم و طویلی با شن‌ها و ماسه‌هایی به طول ۳۰ مایل و ضخامت صدها پا وجود داشتند. واساوادا گفت: “برای چنین بردن چنین حجمی از شن و ماسه و رسوبات، باید میزان زیادی آب در این ناحیه جریان داشته باشد.”

لایه‌های فرسایشی که تصور می‌شود، بقایای بستر دریاچه‌های مریخی باشند

لایه‌های فرسایشی که تصور می‌شود، بقایای بستر دریاچه‌های مریخی باشند

در زمین، فرآیندهای مشابهی می‌توانند میلیون‌ها یا حتی ده‌ها میلیون سال به طول بیانجامد. واساوادا استدلال می‌کند که چنین گرمایی نمی‌توانسته دوره‌ای بوده باشد. او گفت: “مگر اینکه یک جو مرطوبی پایدار وجود داشته باشد، همچون جو گرمِ مریخ اولیه.”

واساوادا به توضیحات گذشته برای ایجاد آب‌وهوای گرم در مریخ اشاره می‌کند، اما این توضیحات به موقتی بودن گرما اشاره دارند و چنین چیزهایی دریاچه‌های بزرگ و رودخانه‌های عمیق را نمی‌تواند توضیح دهد. شاید یک شهاب‌سنگ به مریخ برخورده کرده باشد و به مدتی کوتاه جوی مملو از گردوغبار به وجود آورده باشد که یا دوره‌ای ذوب رخ‌داده باشد که موجب آب شدن فصلی یخ‌ها شده است.

اما اینکه این آب‌وهوا چگونه پایدار بوده است، هنوز برای دانشمندان یک معما است. در این مورد متقاعدکننده‌ترین فرضیه، اثر قدرتمند گلخانه‌ای است که احتمالا ناشی از فوران‌های آتش‌فشانی بوده است. ، یک رمز و راز باقی‌مانده است. رقیب پیشرو یک اثر قدرتمند گلخانه‌ای است که احتمالا از فوران‌های آتش‌فشانی است. دی‌اکسید کربن، متان و گوگرد از گازهای گرمازا محسوب می‌شوند، اما مشخص نیست که تا چه میزان از این گازها و برای چه مدتی می‌توانند با ورود به جو، یک اثر گرمایی چند میلیون ساله پدید بیاورند. همچنین فرضیه دیگری مطرح است که مدعی است، مریخ دارای مدار خارج از مرکزی بوده که این سیاره را در طول دوره‌های مشخصی به خورشید نزدیک‌تر می‌کرده است.

حال اینکه این گرما چگونه پدید آمده مهم نیست، واساوادا با اطمینان باور دارد که مریخ، سیاره‌ای گرم و دارای مقادیری قابل توجهی آب بوده است. او می گوید: “از روزی که این سنگریزه‌ها را پیدا کردیم تا امروز، تنها یک موضوع مطرح بوده؛ آب، آب و آب.”

.

منبع: inverse

[ad_2]

لینک منبع

اخترشناسان سیگنال های عجیبی را شناسایی کردند

[ad_1]

بیگ بنگ: اخترشناسان سیگنال های عجیب و غریبی شناسایی کرده اند که از ستاره ای با فاصله یازده سال نوری نشأت می گیرد. محققان در روز ۱۲ می ۲۰۱۷ به کمک رصدخانه آرسیبو و تلسکوپ رادیویی بسیار بزرگ که درون یک گودال در پورتوریکو ساخته‌ شده، سیگنال های راز آلودی را شناسایی کردند.

به گزارش بیگ بنگ، ظاهرا منشأ این سیگنال ها یک ستاره کوتوله سرخ به نام «Ross 128» است که فعلا وجود سیاره های احتمالی در اطرافش مشخص نیست. نور این ستاره «۲۸۰۰» برابر کمتر از نور خورشید است. آبل مندز، زیست اخترشناس دانشگاه پورتوریکو در آرسیبو بیان کرد: «این ستاره به مدت ۱۰ دقیقه مشاهده شد و در طی این مدت، سیگنال عجیبی دریافت شد. بسیار بعید به نظر می رسد که ارسال سیگنال، کار موجودات فرازمینی باشد، اگرچه نمی توان با قطعیت از این احتمال چشم پوشی کرد.»

مندز نوشت: گروه های ستی-SETI(جستجوی هوش فرازمینی) از این سیگنال ها با خبرند. اگرچه موسسه ستی به پاس تلاش هایش برای جستجوی سیگنال های ارسالی موجودات فضایی شناخته می شود، اما بررسی کهکشان های واقع در نقاط دور دست و جابجایی سیارک ها در اطراف زمین، نیز کار بزرگ و ارزشمندی است. به باور مندز، این سیگنال چیزی بوده که انسان ها وارد فضا کرده اند یا شاید ماهواره ای بوده که هزاران مایل در آسمان پیموده است. مندز گفت: « گسترهٔ دید آرسیبو به قدر کافی وسیع است، پس این احتمال می رود که ستاره عامل ایجاد این سیگنال نبوده بلکه جرم دیگری در خط دید آن را پدید آورده است.»

اما مندز پستی در وبلاگ خود با مضمون «راز ستاره Ross 128» در دوازدهم جولای نوشت: « ما هرگز ندیده ایم که ماهواره ها چنین چیزی عجیبی را منتشر سازند. » او سیگنال ها را «بسیار عجیب» توصیف کرد. شعله های ستاره ای به عنوان یکی دیگر از احتمالات مطرح شده که به انفجار انرژی از سطح ستاره مربوط می شود. چنین انفجارهای خورشیدی با سرعت نور حرکت کرده و سیگنال های رادیویی قدرتمندی ساطع می کنند. این انفجارها باعث ایجاد اختلال در ارتباطات و ماهواره ها شده و جان ِ فضانوردان را به خطر می اندازند. شعله های خورشیدی با فوران های تاج خورشیدی پر انرژی ولی کم سرعت همراه اند. این نوع فوران ها می توانند میدان مغناطیسی زمین را دچار انحراف نموده، طوفان های زمین مغناطیسی پدید آورده و وسایل الکترونیکی و شبکه های برق را فلج کنند. برای اینکه مشخص شود آیا این سیگنال ها در آنجا هستند یا خیر، مندز گفت که آرسیبو این ستاره و پیرامون آن را به دفعات زیادی رصد خواهد کرد.

وی افزود: « در صورتی به موفقیت دست خواهیم یافت که سیگنال را بار دیگر در اطراف  ِ همان ستاره، شناسایی کنیم. اگر مجددا موفق به یافتن سیگنال نشویم، این راز عمیق تر خواهد شد. نمی توان با اطمینان اعلام کرد که در طی مشاهدات بعدی موفق به حل این راز خواهیم بود. شاید رویداد نادری بوده باشد.» اما رادیوتلسکوپ فست(FAST ) واقع در چین در حال حاضر آماده انجام عملیات نیست و کارهای تنظیمى بر روی آن در حال انجام است.

سث شوستاک « اخترشناس ارشد در مؤسسه ستی» تایید کرد که گروه محققان به خوبی از وضعیت این سیگنال ها خبر دارد و شاید از آرایه تلکسوپ آلن قدرتمند خود برای بررسی دوباره آن استفاده کنند. شوستاک گفت: «احتمالش زیاد است که موجودات فرازمینی در ارسال این سیگنال ها نقش داشته باشند. این مسئله همواره داغ بوده است. در حال حاضر، فقط یک سیگنال جالب توجه از فضای بیرونی وجود دارد که شاید فضایی ها آن را فرستاده باشند: سیگنال Wow. این سیگنال همچنان مرموز و عجیب است و جای بررسی بیشتر دارد.»

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sciencealert.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

تاریخچه کوتاه کیهانی: از بیگ بنگ تا حیات در زمین

[ad_1]

بیگ بنگ: آیا به جدول زمانی از جهان از زمان بیگ بنگ تا زمان حال حاضر علاقه مند هستید؟  از ابتدای آغاز کیهان تاکنون، اتفاقات بسیاری رخ داده است، و بسیاری از آن چند ثانیه اول شکل گیری زمان اتفاق افتاده اند. در این مقاله، به برخی از نکات برجسته تاریخ ۱۳٫۸ میلیارد سالۀ کیهان ما اشاره می شود:

حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش

بیگ بنگ در حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش رخ داده است. جهان به طور ناگهانی از یک نقطۀ کوچک منبسط شد و گسترش یافت. این فرایند، فضا –زمان و همه چیزهایی که جهان تا به حالا داشته است، مانند ماده و انرژی را تولید کرد.

بلافاصله پس از بیگ بنگ

یک میلیونم ثانیه پس از بیگ بنگ، جهان به گسترش ادامه داد، اما نه به همان سرعت قبل. از تراکم جهان پس از بیگ بنگ کاسته شد و خنک تر شد. نیروهای طبیعت شکل گرفتند، ماده شگل گرفت، ذرات تشکیل دهنده کوارک، لپتون، فوتون و نوترینوها شکل گرفتند. در این زمان جهان به اندازه یک خربزه است. کوراک ها برای تشکیل فوتون و نوترینو ترکیب می شوند. پروتون ها و نوترون ها هسته های تمام اتم ها را تشکیل می دهند. پروتون و نوترون برای تشکیل هسته اتمی هیدروژن، هلیوم و لیتیوم ترکیب شدند.

۱۰۰۰۰ سال پس از بیگ بنگ

این زمان، دوره تابش است، نقطه ای در زمان که  اکثر انرژی موجود در قالب تابش بود؛ طول موج های مختلف نور، اشعه ایکس، امواج رادیویی و اشعه ماوراء بنفش. همانطور که جهان انبساط می یافت، این امواج رادیواکتیو کشیده شده و رقیق شدند.

۳۰۰۰۰۰ سال پس از بیگ بنگ

این دوره حاکمیت ماده نام دارد. متوسط دما در این دوره به ۵۰۰۰ درجه فارنهایت کاهش یافت. انرژی درون ماده و انرژی تابشی برابر بود. اما همچنان که جهان گسترش می یافت، اثرات کشش امواج نور ادامه یافت و آنها را کمتر و کمتر کرد. در حالی که ماده تا حد زیادی تحت تأثیر قرار نمی گرفت. اکنون الکترون ها می توانند در اطراف هسته اتم بچرخند و اتم های هیدروژن و هلیوم در نهایت سوخت ستارگان را تشکیل دهند.

۳۰۰۰۰۰۰۰۰ سال پس از بیگ بنگ

ستاره ها و کهکشان ها شکل گرفتند. گرانش باعث بی نظمی در تراکم مواد گازی شده است. همانطور که جهان به سرعت گسترش می یافت، کپسول هایی از گاز که مدام در حال افزایش تراکم بودند شکل گرفتند. ستارگان درون این محدوده ها مشتعل شدند، و به این ترتیب گروهی از آنها اولین کهکشان را شکل دادند.

حدود ۵ میلیارد سال پیش

منظومه شمسی ما شکل گرفت. خورشید توسط ابرهایی از گاز و گرد و غبار در یک بازوی مارپیچی که ما اکنون آن را کهکشان راه شیری می نامیم، پدید آمد. ابرهای عظیم گاز و باقی مانده ها این ستاره جدید را احاطه کردند  و در نهایت سیاره ها، قمرها، سیارک ها و دنباله دارها در آن تشکیل شدند.

حدود ۴ میلیارد سال پیش

زندگی شکل گرفت این اتفاق هنگامی پیش آمد که شرایط برای رشد زندگی مناسب بود – یعنی زمانی که زمین ذوب سرد و جو ایجاد شد.- ترکیب عناصر شیمیایی و ترکیبات مورد نیاز مناسب بود. هیچکس کاملا مطمئن نیست که این فرآیند ابتدا در کدام نقطه اتفاق افتاده است. شاید در اعماق اقیانوس یا ساحل جزر و مدی. سلول های میکروسکوپی که نه گیاه و نه حیوانات بودند ابتدا شکل گرفتند.

۷۰۰۰۰۰۰۰۰ سال پیش

حیوانات ظاهر شدند که بیشتر کرم های صاف، چتر دریایی و جلبک بودند. ۱۳۰ میلیون سال بعد، تعداد زیادی از موجودات با پوسته های سخت ناگهان شکل گرفتند.

۲۰۰۰۰۰۰۰۰ سال پیش

پستانداران ظاهر شدند. اولین اجداد ما به سرعت در سراسر سیاره پخش شدند.

۶۵۰۰۰۰۰۰ سال پیش

دایناسورها منقرض شدند. یک سیارک یا دنباله دار به قسمت شمالی شبه جزیره یوکاتان در مکزیک برخورد کرد. این فاجعه، دوران طولانی دایناسورها را متوقف کرد، و پستانداران فرصتی برای گسترش محدوده خود یافتند. این اولین و آخرین انقراض جمعی بود که بر زندگی زمین تاثیر گذاشت، اما به نظر می رسد فاجعه بارترین و گسترده ترین انقراض در میان تمام گونه های گیاهان و حیوانات بوده است.

شکل گیری انسان های نخستین و اجداد آنها

مطالعات ژنتیک نشان می‌دهند که فرگشت نخستی‌سانان احتمالاً در اواخر دورهٔ کرتاسه، ۸۵ میلیون سال پیش، شروع شده‌است. مجموعهٔ سنگواره‌های گردآوری شده نیز بیانگر آنست که این زمان پیش از دورهٔ پالئوسن، ۵۵ میلیون سال پیش، بوده‌است.خانوادهٔ انسان‌سایان، یا کپی‌های بزرگ، بین ۱۵ تا ۲۰ میلیون سال پیش از خانوادهٔ گیبونها جدا شدند. حدود ۱۴ میلیون سال پیش اورانگوتانها از خانوادهٔ انسان‌سایان جدا شدند.راه رفتن روی دوپا ابتدایی‌ترین انطباق در دودمان انسان‌تباران است، و نخستین انسان‌تبارانی که بر روی دوپا راه می‌رفته‌اند، ساحل‌مردم و اررین بوده‌اند. آردی‌کپی که کاملاً بر روی دوپا راه می‌رفته‌است، اندکی بعد فرگشت پیدا کرده‌است. گوریلها و شامپانزه‌ها حدوداً در یک زمان از این دودمان جدا شدند و احتمالاً ساحل‌مردم یا اررین آخرین نیای مشترک ما و آنها بوده‌است. راه رفتن اولیه بر روی دو پا سرانجام منجر به فرگشت جنوبی‌کپی‌آسا و بعدها سرده انسان گردید. انسان‌های امروزی از انسان‌سایانی که بین ۲٫۳ تا ۲٫۴ میلیون سال پیش در آفریقا می‌زیستند، فرگشت یافته‌اند.[منبع]

ترجمه: محبوبه معصوم نیا/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: thoughtco.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

جستجوی هوش فرازمینی با استفاده از پرتوهای لیزر

[ad_1]

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، این موسسه آمریکایی به دنبال جمع‌آوری‌بودجه با کمپین مردمی برای انجام مجموعه‌ای از مشاهدات با استفاده از دوربین، جهت اسکن کردن پیوسته تمامی آسمان و جستجوی نورهای لیزری زودگذر است که شاید علائم حیات هوشمند باشند. طی ۶۰ سال گذشته، استراتژی مطلوب برای جستجوی نشانه‌هایی از تمدن‌های فرازمینی، کنکاش علائم رادیویی بوده که به سمت زمین تابانده می‌شوند. بنابراین، استراتژی معمول موسسه ستی ، جستجوی سیگنال‌های طولانی‌ و تکراری است که روزها و حتی ماه‌ها به سوی زمین می‌تابند با این فرض که ارسال‌کننده سیگنال می‌خواهد به زمینیان فرصت بدهد سیگنال را شناسایی کنند.

با این حال، این تنها راه ارتباط بین‌ستاره‌ای نیست و می‌توان از لحاظ تئوری، لیزرها را به شکل پرتوهای بی‌نهایت تنگ(tight) متمرکز کرد و آنها را به فرکانس‌های تک‌رنگی تبدیل کرد که در خاک و گاز فضایی نفوذ می‌کنند. در این بین، هر نوع سیگنال لیزری که به زمین می‌رسد، ممکن است بسیار کوتاه باشد زیرا این سیگنال‌ها به طور تعمدی هدف‌شان زمین نیست و ممکن است زمین برای زمان کوتاهی در مسیر آن‌ها باشد.

همین موضوع شاید درباره پرتوهای رادیویی هم صدق کند اما لیزرها متفاوت‌اند چون به وسیله آن‌ها می‌توان بخش‌های بسیار بزرگ‌تری از آسمان را در مقایسه با سیگنال‌های رادیویی بررسی کرد. موسسه ستیدر نظر دارد مجموعه‌ای از مشاهدات را در سراسر جهان با استفاده از دوربین‌های ویژه دارای زاویه باز انجام دهد به طوری که این دوربین‌ها قادر باشند به طور مداوم تمامی آسمان را برای جستجوی علائم نورهای لیزری رصد کنند، علائمی که شاید منشا هوشمند داشته باشند.

این پروژه که Laser SETI نام گرفته، به دنبال شناسایی نورهایی به کوتاهی یک میلی‌ثانیه یا کمتر است، چه این نورها تکرار شوند یا نشوند. نهاد خصوصی ستیمدعی است به مدت دو سال بر روی این پروژه کار کرده و هم‌اکنون آماده شروع مرحله مشاهدات میدانی است اما این کار نیازمند بودجه لازم برای نصب دو آشکارساز و عملیاتی کردن آن‌هاست.

دوربین‌های ایمنی که در این پروژه به کار خواهند رفت، از اپتیک‌های زاویه باز و طیف‌سنج بدون لغزش برای جستجوی نورهای تکرنگی در آسمان با سرعت هزار فریم در ثانیه استفاده می‌کنند. بهره‌گیری از این دو دوربین به عنوان پشتیبان یکدیگر، امکان پوشش دادن سریع نواحی از آسمان با هزینه پایین را فراهم می‌کند. به عنوان بخشی از این تلاش، موسسه مزبور به دنبال راه‌اندازی یک کمپین در ماه آینده میلادی با هدف جمع‌آوری ۱۰۰ هزار دلار است. این بودجه برای خرید دو دوربین و تولید اپتیک‌های ویژه و همچنین تامین هزینه‌های عملیاتی اولیه جهت انجام آزمایش تجهیزات و الگوریتم‌های رایانه‌ای است.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: newatlas.com

[ad_2]

لینک منبع

دریاچه های آرام تیتان، نقطه ای عالی برای فرود کاوشگر

[ad_1]

بیگ بنگ: از آن زمان که مدارگرد کاسینى و کاوشگر هویگنس موفق به ثبت تصاویری جامع از تیتان قمر زحل شدند، دانشمندان تمایل بالایی برای انجام ماموریت های بیشتر در این قمر پر رمز و راز دارند. بین دریاچه های هیدروکربنی، تپه های سطحی، اتمسفر بسیار متراکم و احتمال وجود اقیانوس زیر سطحی در قمر تیتان کمبودی دیده نمی شود که ارزش تحقیق و بررسی داشته باشد.

به گزارش بیگ بنگ، سوال این است که عملیات در تایتان به چه شکلی انجام میگردد ( پهبادهای هوایی، زیر دریایی، بالون یا فرودگر) و کاوشگر باید در کجا بر زمین بنشیند؟ بر اساس یکی از مطالعات به رهبری دانشگاه تگزاس در آستین، دریاچه های متان تیتان بسیار آرام و بدون تلاطم هستند و امواج پرخاشگر در این دریاچه ایجاد نمی شوند. پس این دریاچه ها محلی امن و مناسب برای فرود کاوشگر های آتی محسوب می شوند.

مقاله پژوهشی محققان تحت عنوان “سختی سطحی دریاچه های هیدروکربنی تیتان” در نسخه بیست و نهم ژوئن در مجله Earth and Planetary Science Letters منتشر شد. تیم تحت رهبری سیریل گریما، استادیار پژوهش در مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تگزاس درصدد تعیین میزان فعالیت دریاچه ها در منطقه قطب شمال تایتان هستند.

بر طبق آنچه که گریما در توضیحات خود اشاره کرده، این تحقیق باعث شفاف سازی فعالیت های هواشناسی در قمر تیتان شد. گریما خاطر نشان کرد: علاقه بسیاری برای فرستادن کاوشگر به این دریاچه ها داریم؛ زمانی که این کار به انجام برسد، میخواهیم که فرود امنی داشته باشیم. دوست نداریم که باد به مانع بزرگی برایمان تبدیل شود. مطالعات ما نشان می دهد که امواج بلند نیستد و باد شدیدی هم بر این قمر حاکم نیست.

سه دریاچه بزرگ تیتان و محیط های پیرامون آنها توسط دستگاه رادار کاسینى مورد کاوش و بررسی قرار گرفته است. محققان از این دستگاه برای مطالعه امواج در سطح دریاچه ها استفاده کردند.

به همین منظور، گریما و همکارانش به تجزیه و تحلیل داده های حاصل از عملیات کاسینى در اوایل فصل تابستان در قمر پرداختند. دریاچه های شمال تیتان به نام های اونتاریو لوکوس، لیگیا، پانگا و کراکان بررسی شدند. بزرگترین دریاچه این قسمت از تیتان بزرگتر از دریاچه خزر میباشد. تیم پژوهشی به کمک تیم رادار کاسینى و محققانی از دانشگاه کورنل، آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز و آزمایشگاه پیشران جت ناسا از روشی موسوم به شناسایی آماری رادار استفاده کرد. روش طراحی شده توسط گریما برای اندازه گیری سختی سطوح با جزئیات کامل از داده های راداری بهره می جوید.

از این روش برای اندازه گیری چگالی برف و سختی سطح یخ در قطب شمال و جنوب استفاده شده است. در اقدامی مشابه، سازمان ناسا با استفاده از بررسی های زلزله شناسی، علم زمین سنجی و غیره از این روش برای انتخاب محل فرود در مریخ استفاده نموده است. گریما و همکارانش با استناد به این یافته ها اعلام کردند که امواج آرامی در این دریاچه ها حاکم است و ارتفاع و طول آنها به ترتیب ۱ و ۲۰ سانتی متر می رسد. بر اساس این یافته ها، دریاچه های تیتان محیطی آرام و مناسب برای فرود بی حاشیه کاوشگرها هستند. با این فرود بی حادثه، زمینه برای کاوش سطح قمر مهیا می شود.

عکس سمت چپ موزائیکی از عکس های تیتان را نشان می دهد که فضاپیمای کاسینى آنها را با نور فروسرخ تهیه کرده است. دریاهای قطبی قمر تیتان بصورت تابش نور خورشید دیده می شوند. عکسی که در سمت راست می بینید، یک عکس راداری از دریای کراکان است.

امواج در تیتان می توانند تحت تاثیر باد، جریان های جزرومدى یا باران قرار بگیرند. در نتیجه، نتایج به دست آمده این سوال را به پیش می کشند که دانشمندان در خصوص تغییرات فصلی تایتان چه فکری می کنند. در گذشته این اعتقاد رواج داشت که تابستان در تیتان آغازگر فصل بادی است. اما اگر اینطور می بود، نشانه هایی از امواج بلند بدست می آمد. الکس هیس، استادیار اخترشناسى دانشگاه کورنل و یکی از همکارانش این چنین توضیح می دهند: کارهای تحقیقاتی آقای سیریل معیاری مستقل از سختی تلاطم دریا است و به محدودیت سازی اندازه و ماهیت امواج بادی کمک می کند. نتایج نشان می دهد که ما فاصله چندانی با آستانه ایجاد باد نداریم؛ قسمت هایی از دریا آرام و قسمت هایی نیز متلاطم و طوفانی هستند. کاوشگر هویگنس در سال ۲۰۰۵ بر سطح مه آلود تیتان فرود آمد و تصاویری از این قمر راز آلودمخابره کرد، در ویدئوی زیر می توانید مشاهده کنید:

این نتایج برای آن دسته از دانشمندانی که رویای انجام عملیات های آتی در تیتان را در سر می پرورانند، حائز اهمیت زیادی است؛ بالاخص آنهایی که امید بسیاری برای ارسال زیردریایی رباتیک به قمر دارند تا دریاچه های تیتان را به منظور یافتن آثار احتمالی حیات بررسی کند. در عملیات دیگر اینطور برنامه ریزی شده که مواردی از قبیل اقیانوس های زیر سطحی تیتان، سطح و اتمسفر آن به منظور کسب اطلاعات بیشتر درباره محیط، مواد شیمیایی زیستی و محیط غنی از مواد آلی آن به بررسی برسند. و چه کسی می داند، شاید این عملیات موفق به یافتن حیات در منظومه شمسی خواهند شد.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: universetoday.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانى بزرگ گریخته اند!

[ad_1]

بیگ بنگ: سرعت این ستاره ها تا چند صد کیلومتر بر ثانیه و بالای مقدار متوسط است. به گفته اخترشناسان دانشگاه کمبریج انگلیس، ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانى بزرگ گریخته اند. ابر ماژلانى یک کهکشان کوتوله است که ۱۶۰ هزار سال نوری با زمین فاصله دارد.

یک ستاره پر سرعت در حال ترک ابر ماژلانى بزرگ

به گزارش بیگ بنگ، اخترشناسان در ابتدا فکر کردند ستاره های پر سرعت از سیاهچاله غول پیکری در قلب کهکشان راه شیری به بیرون راه یافته اند. میتوان سناریوهای دیگری نیز برای سرعت این ستاره ها در نظر گرفت مثل خوشه های ستاره ای متلاطم یا کهکشان های کوتوله در حال فروپاشی؛ اما هر سه ساز و کار در توضیح این امر ناکام مانده اند که چرا این ستاره ها فقط در بخش خاصی از آسمان یافت می شوند. تاکنون بیش از ۲۰ ستاره پر سرعت مورد شناسایی قرار گرفته که عمدتا در نیمکره شمالی هستند، اگرچه این امکان وجود دارد که تعداد بیشتری موجود باشند که فقط در نیمکره جنوبی دیده می شوند.

داگلاس بوبرت، عضو تیم پژوهشی و دانشجوی مقطع دکتری در مؤسسه اخترشناسى دانشگاه کمبریج گفت: ستارگان پر سرعت عمدتا در صورت های فلکی شیر و سکستان یافت می شوند. این مسئله قابل تامل است. یکی از توضیحات احتمالی برای منشأ ستارگان پر سرعت این است که آنها از دو منظومه گریخته اند. در این نوع منظومه های ستاره ای، هرچقدر دو ستاره به هم نزدیک باشند، سریع تر به دور هم می چرخند. اگر ستاره ای بصورت ابرنواختر منفجر شود، میتواند این منظومه جفت را در هم شکند و ستاره باقی مانده نیز با سرعت چشمگیری از آنجا می گریزد. این ستاره گریزان را فراری می نامند. ستاره های فراری موجود در راه شیری به قدر کافی سریع نیستند که ستاره های پر سرعت قلمداد شوند؛ اما کهکشانی که با سرعت بالایی حرکت می کند، توان ایجاد این ستاره های پر سرعت را دارد.

ابر ماژلانى بزرگ، سریع ترین و بزرگترین جرم در میان چند کهکشان کوتوله در مدار پیرامون راه شیری می باشد که فقط ده درصد جرم راه شیری را دارد. پس ستاره های فراری متولد شده در این کهکشان کوتوله میتوانند به راحتی از کهکشان خود بگریزند. ابر ماژلانى بزرگ با سرعتی معادل ۴۰۲ کیلومتر بر ثانیه در اطراف کهکشان ما گردش می کند. سرعت ستاره های فراری عبارتست از سرعتی که با آن از کهکشان گریختند به اضافه سرعت کهکشان میزبان خود. این دو عامل باعث سرعت گرفتن چشمگیر آنها می شود.

دکتر راب ایزارد، عضو تیم پژوهشی و محقق مؤسسه اخترشناسى دانشگاه کمبریج اظهار داشت: پس موقعیت این ستاره ها در آسمان قابل توضیح است، زیرا سریع ترین فراری ها در امتداد مدار ابر ماژلانى بزرگ و به سمت صورت های فلکی شیر و سـکستان آزاد می شوند. محققان از مجموعه داده های حاصل از شبیه سازی های رایانه ای و نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون برای مدل سازی نحوه گریز این ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانى بزرگ استفاده کرده و موقعیت نهایی آنها را در کهکشان راه شیری بررسی کردند. محققان زمان تولد و مرگ ستاره ها در ابر ماژلانى بزرگ را طی دو میلیارد سال گذشته شبیه سازی کرده و تمامی ستاره های فراری را یادداشت نمودند. مدار ستاره های فراری پس از بیرون رانده شدن از ابر ماژلانى بزرگ در مرحله دوم شبیه سازی ها بررسی گردید. شبیه سازی ها این امکان را به محققان میدهند تا مکان دستیابی به ستاره های گریخته از ابر ماژلانى بزرگ را پیش بینی نمایند.

بوبرت افزود: ما اولین کسانی هستیم که خروج ستاره های فراری از ابر ماژلانى بزرگ را شبیه سازی می کنیم. بر طبق پیش بینی های ما، ۱۰ هزار ستاره فراری در سرتاسر فضا پراکنده شده است. نیمی از این ستاره های فراری از ابر ماژلانى بزرگ به قدری سریع هستند که توان گریز از گرانش راه شیری را هم دارند. جزئیات بیشتر این پژوهش در “یادداشت های ماهانه انجمن نجوم سلطنتی” منتشر شده است.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

شناسایی اَبر مولکولی غول‌پیکر توسط تلسکوپ چاندرا

[ad_1]

بیگ بنگ: تلسکوپ فضایی “چاندرا” ناسا اَبر مولکول عظیمی به نام W51 را در فاصله ۱۷ هزار سال نوری از زمین شناسایی کردند، این ابر محل تولد ستارگان جدید است.

به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، ابرهای مولکولی عظیم، اجرام کیهانی وسیعی هستند که از مولکول‌های هیدروژن و اتم‌های هلیم تشکیل شده‌اند و در واقع محل تولد ستارگان و سیاره‌های جدید به شمار می‌آیند. این ابرها ممکن است صدها سال نوری عرض داشته باشند و حاوی بیش از یک میلیون ستاره به اندازه جرم خورشید باشند.

دانشمندان به تازگی اَبر مولکولی عظیمی موسوم به W51 را کشف کرده‌اند که یکی از نزدیک‌ترین اجرام کیهانی به زمین بوده و در فاصله ۱۷ هزار سال نوری از آن واقع شده است. به دلیل نزدیکی نسبی به زمین، این اَبر فرصتی عالی برای مطالعه چگونگی شکل‌گیری ستارگان کهکشان راه شیری در اختیار منجمان می‌گذارد. تصویر منتشر شده توسط “چاندرا”، وجود منبع پرانرژی اشعه ایکس از این شیرخوارگاه ستاره‌ای را نشان می‌دهد و پرتوهای ایکس این رصدخانه ظرف ۲۰ ساعت بیش از ۶۰۰ ستاره جوان را شناسایی کردند.

اَبر کشف شده، حاوی چندین خوشه جوان ستاره‌ای است و داده‌های ارائه شده، وجود منابع اشعه ایکس را در خوشه‌های کوچک آن و همچنین تراکم شفافی متشکل از بیش از ۱۰۰ منبع اشعه ایکس در خوشه مرکزی به نام G49.5- 0.4 را نشان می‌دهند. در این میان، یکی از پرجرم‌ترین ستارگان کهکشان راه شیری، منبع شفاف اشعه ایکسی است که توسط تراکمی از منابع اشعه ایکس کم‌نورتر احاطه شده است. یک خوشه عظیم و جوان هم که نزدیک مرکز این اَبر مولکولی قرار دارد، میزبان سیستم ستاره‌ای است که حجم فوق‌العاده زیادی از پرانرژی‌ترین منابع پرتو ایکسی را تولید می‌کند که تاکنون توسط “چاندرا” مشاهده‌ شده‌اند.

سایت علمی بیگ بنگ / منبع: chandra.harvard.edu

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

نخستین تصاویر ارسالی جونو از لکه سرخ بزرگ مشتری

[ad_1]

نخستین تصاویر ارسالی جونو از لکه سرخ بزرگ مشتری

فضاپیمای جونو ناسا سه‌شنبه بر فراز لکه سرخ بزرگ غول گازی مشتری به پرواز درآمد و به مدت ۱۲ دقیقه به این توفان باستانی خیره شد و بعدازظهر روز چهارشنبه، باکیفیت‌ترین تصاویر دیجیتالی که تا به حال از لکه سرخ بزرگ مشتری به ثبت رسانده بود را به زمین مخابره کرد. این تصاویر توسط که توسط آنتن‌های ۲۳۰ فوتی شبکه فضای دوردست ناسا دریافت شده‌اند، امکانی فراهم می‌کنند تا این آژانس فضایی نزدیک‌ترین نگاه انسان به این سیاره مرموز و لکه سرخ بزرگ بیندازد.

درحالی‌که عکس‌های اصلی به‌صورت سیاه‌وسفید ثبت‌شده‌اند، منجمان آماتور تصاویر مخابره شده به زمین را به‌صورت کاملا رنگی روتوش کرده‌اند. در واقع مأموریت جونو، هیچ تیم بررسی و تحلیل عکسی ندارد و برای تحلیل داده‌های مخابره شده به تحلیل‌گران و منجمان آماتور متکی است. درواقع، ناسا می‌خواهد، تحلیل و پردازش تصاویر به ثبت رسیده توسط دوربین مرئی JunoCam، را با همه علاقه‌مندان نجوم سهیم شود. درنتیجه، تاکنون منجمان آماتور بی‌شماری از سراسر جهان مشتاقانه با پذیرفتن این چالش، عملا وظیفه یک تیم علمی را انجام داده و عکس‌های خیره‌کننده‌ای از سیاره مشتری طراحی کرده‌اند.

جیسون میجر، طراح گرافیک و نِرد فضا، یکی از این افراد است، به‌تازگی تصاویر دیدنی پردازش‌شده‌ای را در توییتر شخصی‌اش منتشر کرده است، البته لازم به گفتن نیست که هم‌اکنون صدها تصویر دیگر هم از مأموریت جونو در اینترنت منتشرشده‌اند.

فضاپیمای جونو در هنگام ثبت این تصاویر در فاصله ۹۰۱۲ کیلومتری لکه سرخ بزرگ مشتری قرار داشت و با استفاده از دوربین پیشرفته خود، تصاویر شبیه پانورامای طولی به ثبت رساند. جونو هنگامی‌که به نزدیکی استوایی مشتری رسید، تصاویری با وضوح چشم‌گیری از این ناحیه به ثبت رساند. جونو همچنین تصاویری از نواحی قطبی غول گازی به ثبت رساند. پیش از مأموریت فضاپیمای جونو، بهترین تصاویر موجود از غول گازی مشتری توسط دو فضاپیمای وویجر گرفته‌شده بودند که حدود ۴۰ سال پیش در سال ۱۹۷۹ به غول گازی مشتری رسیده بودند.

لکه سرخ بزرگ سیاره مشتری، توفان چرخان بزرگی است که دو برابر قطر زمین اندازه دارد. فضاپیمای جونو در هنگام ثبت این تصاویر در فاصله 9012 کیلومتری لکه سرخ بزرگ مشتری قرار داشت و با استفاده از دوربین پیشرفته خود، تصاویر شبیه پانورامای بلندی به ثبت رساند
لکه سرخ بزرگ سیاره مشتری، توفان چرخان بزرگی است که دو برابر قطر زمین اندازه دارد. فضاپیمای جونو در هنگام ثبت این تصاویر در فاصله ۹۰۱۲ کیلومتری لکه سرخ بزرگ مشتری قرار داشت و با استفاده از دوربین پیشرفته خود، تصاویر شبیه پانورامای بلندی به ثبت رساند

مأموریت ۱.۱ میلیارد دلاری جونو ماه اوت سال ۲۰۱۱ آغاز شد تا میدان مغناطیسی و گرانش، ترکیبات و ساختار داخلی غول گازی را مورد مطالعه قرار دهد. کاوشگر جونو بسیاری از داده‌های خود را در خلال گذر نزدیک‌های خود که کاوشگر را در فاصله ۴۲۰۰ کیلومتری ابرهای مشتری قرار می‌داد، جمع‌آوری کرده است. طرح اصلی مأموریت جونو، مدار بیضوی با دوره ۱۴ روزه و ۳۰ مانور گذر نزدیک بود. اما کاوشگر با دوره مداری ۵۳ روزه، حتی تا ژوئیه ۲۰۱۸، تنها قادر به تکمیل ۱۲ مانور گذر نزدیک خواهد شد. ژوئیه سال ۲۰۱۸ زمانی است که احتمالا بودجه کنونی مأموریت به پایان برسد و ممکن است، تیم جونو تقاضای تمدید مأموریت و درنتیجه دریافت بودجه جدید را ارائه کند.

فضاپیمای جونو پس از پایان مأموریت کاوشگر گالیله در سال ۲۰۰۳، به نخستین کاوشگر مدار مشتری تبدیل شد. در طول مأموریت ۲۰ ماهه جونو، این فضاپیما برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد فضای داخلی سیاره بر فراز ابرهای گازی آن تنها ۳۰۰۰ کیلومتر گردش خواهد کرد. جونو همچنین قرار است شفق شدید این سیاره را هم مورد کاوش قرار دهد. جونو همچنین قادر به کشف اقمار بیشتری در مشتری خواهد بود، این سیاره در حال حاضر میزبان ۶۰ قمر شناخته‌ شده است.

در نهایت پس از پایان مأموریت در اواسط اکتبر آینده فضاپیما در جو مشتری نابود خواهد شد. مهندسان ناسا قرار است به‌منظور احتمال هرگونه برخورد جونو با قمر اروپا که تصور می‌شود دارای حیات میکروبی باشد، جونو را بر روی ابرهای مشتری نابود خواهند کرد، تا احتمال برخورد هرگونه آلودگی زمینی با اروپا را از بین ببرند. نام جونو از اساطیر رومی گرفته شده است. ژوپیتر خدای خدایان، برای پنهان کردن شرارت‌هایش ابرهایی را به دور خود می‌کشد؛ اما همسرش، جونو، ماهیت واقعی ژوپیتر را برملا می‌کند.

.

منبع: inverse

[ad_2]

لینک منبع

ناسا هنوز مدرکی بر وجود بیگانگان فضایی نیافته است

[ad_1]

بیگ بنگ: به نظر می­ آید هر دو یا سه ماه، صحبت­ هایی در فضای مجازی قوت می­ گیرد که ناسا قرار است بزودی خبرهای تکان­ دهنده ­ای در مورد بیگانگان، یوفوها، سیارک­ های نابودگر زمین و یا از این قبیل اخبار، به اطلاع همگان برساند یا اینکه ناسا در حال پنهان­ سازی این حقایق از ما می ­باشد.

به گزارش بیگ بنگ، آخرین باری که این صحبت­ها قوت گرفت، در مورد این بود که ناسا قرار است کشف حیات هوشمند بیگانه را اعلام کند و احتمالا این شایعه توجه بیشتری را به خود جلب کند زیرا گروهی که مسئول این شایعه است ناشناس هستند. قبل از اینکه به این ادعا بپردازیم، به توئیت توماس زوربوخن، رئیس هیئت مدیرۀ بخش ماموریت علمی در ناسا نگاهی می ­اندازیم:« برخلاف گزارشاتی که در فضای مجازی گسترش یافته، در حال حاضر ناسا بیانیه­ ای در مورد حیات فرازمینی در دست اعلام ندارد.»

ویدیوی گروه ناشناس(Anonymous) بیش از ۱ میلیون بازدید داشته و در قسمت توضیحات ویدیو چنین نوشته­ ای وجود دارد:«آخرین پیام گروه ناشناس در سال ۲۰۱۷ میلادی حاوی اطلاعاتی در مورد حیات بیگانه خواهد بود. ناسا می­گوید بیگانگان در راهند!» این ویدیو حاوی ۱۲ دقیقه اطلاعات نامنسجم و نامربوط در مورد بیانیه­ ای و نقل قول ­های افراد مختلف و پایگاه ­های اینترنتی سازمان ناسا می­باشد. نقل قول اصلی که مربوط به حیات بیگانه می­باشد، از سوی زوربوخن بوده که در یک جلسه در ماه آوریل بیان شده است. نقل قول فوق، که بریده ­ای دلخواه از متن اصلی صحبت­ های زوربوخن می­باشد، به این مضمون است: «با توجه به فعالیت ­ها و ماموریت ­های مختلف کشف شواهد حیات بیگانه، ما در لبه ­ی کشفی ژرف و بی­ نظیر در تاریخ هستیم.»

اگر شما جلسه دادرسی کمیته علوم مجلس(House Science Committee) را ببینید، زوربوخن در مورد ماموریت­ های پیش رو مثل ماموریت اکتشاف­گر مریخ در سال ۲۰۲۰ میلادی و ماموریت کلیپر اروپا(که هدف این دو ماموریت یافتن نشانه­ های از حیات و شرایط مناسب برای ادامه حیات است) و همچنین ماموریت­ های کنونی مثل ماموریت تلسکوپ کپلر(که تعداد زیادی سیاره اطراف ستاره­ های مختلف را کشف و ثبت کرده است) توضیح می­ دهد. البته زوربوخن لحنی هیجان­ انگیز به خود گرفته تا مجلس نیز در مورد این ماموریت­ ها هیجان ­زده شود اما او حقیقتا نمی­ گوید که ناسا حیات بیگانه را یافته است یا اینکه اطلاعاتی در این مورد منتشر خواهد کرد. او توئیتی در این مورد منتشر کرد:« آیا ما در کیهان تنها هستیم؟ ما هنوز در این مورد چیزی نمی­دانیم ولی در حال حاضر ماموریت­ هایی برای یافتن پاسخ سوالات بنیادین ما در حال انجام است.(توماس زوربوخن،۵ تیر ۱۳۹۶).

نقل قول دیگری در ویدیو وجود دارد که نقل قولی بسیار قدیمی از دکتر برایان اولری محقق ناسا، است که در سال ۲۰۱۱ میلادی فوت کرد. اولری یک سیاره ­شناس بود که در سال ۱۹۶۸ میلادی از ناسا خارج شد و هیچوقت به فضا سفر نکرد. من اولری را در دهه ۹۰ میلادی ملاقات نمودم و می­ توانم با اطمینان جمله ­ای که در مورد او در صفحه ویکیپدیا، مبنی بر “اکتشاف بیشتر و بیشتر عقاید غیرمعمول” توسط او، نوشته شده را تایید کنم.

ویدیوی مذکور در مورد اکتشافات مهم ماموریت کپلر حرف می­زند: «۲۵ سال پیش، ما نمی­دانستیم سیاراتی در ورای منظومه ­ی ما وجود دارند. امروزه ما وجود بیش از ۳۴۰۰ سیاره در حال گردش به دور دیگر ستارگان را تایید کرده و همچنان به اکتشافات خود ادامه می­ دهیم.» همچنین در این ویدیو در مورد اکتشافاتی که به خوبی تبلیغاتی در مورد آنها صورت گرفته صحبت می کند مثل یافتن عناصر کلیدی حیات در انسلادوس، قمر زحل، اما شخصی که چهره ­ای شبیه به گای فاکس دارد هیچ منبعی برای حرف­ های خود(در ادامه ذکر شده) ارائه نمی­ کند: «افراد زیادی هستند که ادعا دارند نوع بشر بصورت غیررسمی، با بیگانگان فضایی ارتباط برقرار کرده؛ نه میکروارگانیسم ­های شناور در یک دریای خارج از سیاره زمین؛ بلکه بیگانگان با تمدن پیشرفته.»

تمام ادعاهای صورت گرفته در ویدیو با مضمون “بیگانگان در راهند” تنها حدس و گمان­ها و جملاتی از مقامات ناسا می ­باشد که بصورت عمومی اعلام شده ­اند. پس نمی­ توان این ویدیو را آشکارسازی رازهای ناسا دانست. من با دانشمندانی از سراسر دنیا صحبت کرده ­ام و اگر ناسا و هر آژانس فضایی دیگری شواهدی از حیات بیگانه یافته باشد، آنها قطعا این شواهد را در انظار عمومی جار خواهند زد!

ترجمه: رضا کاظمی/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: universetoday.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع

شناسایی متانول در انسلادوس قمر زحل

[ad_1]

بیگ بنگ: اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ رادیویی IRAM، نوعی ابر گازی در انسلادوس قمر زحل مشاهده کرده و به نشانه هایی از مولکول آلی متانول (CH3OH) دست یافتد. این اولین باری است که مولکولی از قمر انسلادوس با تلسکوپ زمینی شناسایی می شود.

فضاپیمای کاسینى ناسا در سی و یکم ژانویه ۲۰۱۱ از فاصله ۵۰,۳۳۰ مایلی موفق به تهیه عکس رنگی از انسلادوس شد.

به گزارش بیگ بنگ، این کشف شگفت انگیز نشان می دهد که ماده خروجی از این قمر یخی قبل از وارد شدن به فضا دستخوش فعالیت های شیمیایی پیچیده ای که قرار می گیرد. انتظار می رود ستون های ابر انسلادوس از آب های خروجی از اقیانوس های زیر سطحی سرچشمه گرفته باشد. این آب ها در اثر شکاف های موجود در سطح یخی قمر به بیرون درز پیدا می کند. این ستون های ابر سرانجام به دومین حلقه بیرونی زحل می رسند.

دکتر امیلی درابک موندر، اخترشناس در دانشگاه کاردیف ولز بیان کرد: بر طبق کشف های اخیر که قمرهاى یخی موجود در منظومه شمسی بیرونی می توانند حاوی اقیانوس هایی با آب مایع و مواد ضروری حیات باشند، احتمالات هیجان انگیزی در خصوص قابل سکونت بودن آنها مطرح شده است. اما در این مورد، یافته های ما حکایت از آن دارد که به محض ورود ستون های ابر به فضا، متانول در اثر واکنش های شیمیایی پدید می آید. همین عامل از احتمال وجود حیات در انسلادوس می کاهد.

در مطالعات اخیر پیرامون قمر انسلادوس از فضاپیمای کاسینى ناسا استفاده شده است که با پرواز مستقیم به درون ستون های ابری موفق به شناسایی مولکول هایی نظیر متانول گشته است. دکتر درابک موندر و همکارانش در مطالعه جدید خود با استفاده از تلسکوپ رادیویی سی متری IRAM واقع در پیکو والتا به نشانه هایی از متانول دست یافته اند.

دکتر درابک موندر گفت: این یافته نشان می دهد که کشف مولکول های مختلف در قمر انسلادوس با کمک تجهیزات زمینی ممکن است. با این حال، برای درک ویژگی های شیمیایی پیچیده در این اقیانوس های زیر سطحی به مشاهدات مستقیم بیشتری نیاز داریم. این مشاهدات با فضاپیما هایی که به درون ستون های ابری نفوذ می کنند، انجام می پذیرد. دکتر جین گریوز از دانشگاه کاردیف افزود: این مشاهده بسیار تعجب برانگیز است زیرا این مولکولی نبود که ما در ستون های ابر انسلادوس به دنبالش بودیم.

تصاویر ناسا از حلقه E در مدار پیرامون زحل؛ این امکان وجود دارد که متانول از حلقه E نشأت گرفته باشد.

اخترشناسان بر این فرض تکیه داده اند که مقادیر بسیار زیاد متانول میتواند دو منشأ احتمالی داشته باشد: یا ابری از گاز افکنده شده از انسلادوس توسط میدان مغناطیسی زحل به دام افتاده یا گاز به درون حلقه E زحل نفوذ پیدا کرده است. در هر حالت، متانول در مقایسه با آنچه که در ستون های ابری کشف شده بود، افزایش چشمگیری داشته است.

دکتر دیو کلمنتس از دانشگاه کالج امپراطوری لندن اظهار داشت: مشاهدات همواره ساده و قابل فهم نیستند. ما برای تفسیر نتایج به طیف عظیمی از اطلاعات نیاز داشتیم که فضاپیمای کاسینى در خصوص محیط قمر انسلادوس در اختیارمان گذاشت. باید درباره گزارش مولکول هایی که از احتمال وجود حیات خبر می دهند، جانب احتیاط را رعایت کرده و اقدامی سنجیده انجام داد.

ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ

منبع: sci-news.com

image_pdfimage_print

[ad_2]

لینک منبع