در جامعه ما هر کسی که در مراسم تدفین مادرش گریه نکند، می‌تواند محکوم به مرگ شود. بیگانه، آلبر کامو، ترجمه خشایار دیهیمی

[ad_1]


به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندیدبه صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید

سال ۱۹۴۲ انتشارات گالیمار و نشر کتابی به نام بیگانه

مرسو نام شخصی درونگراست که از روال‌ها فاصله گرفته است و با آداب و رسوم رایج غریبی می‌کند. او با متن جامعه بیگانه است. کامو در مقدمه ای می‌نویسد: دیرگاهی است که رمان بیگانه را در یک جمله خلاصه کرده ام که می‌دانم بسیار پارادوکسی بود: ((در جامعه ما هرکسی که در مراسم تدفین مادرش گریه نکند، می‌تواند محکوم به مرگ شود.)) همچنین سارتر در متنی برای بیگانه یادآور می‌شود: ((در میان آثار ادبی ما این داستان، خودش هم بیگانه است.))

در ابتدای روایت ما با دو جمله کوتاه مواجه می‌شویم که شرح کاملی است از انسانی که با کلیشه ی قواعد بیگانگی می‌کند. ” مامان امروز مُرد. شاید هم  دیروز. ”  مورسو یک نماد است. نمادی از یک حقیقت. از یک سکون و از یک ثبات. او به سبب مطلق گرایی اش و به سبب صراحت حس اش از جامعه، محیط، جمع، اجتماع و به طور کلی از مردم طرد می‌شود و به کور سوی اعماق ذهن، خموده و منزجر ریشه می‌دواند.

 

او مرتکب قتلی معما گونه شده است و در سلول زندان منتظر مرگ خویش است. نکته ی مبهم ماجرا این است که او هیچ وقت اعتراف به پشیمانی نکرد و بیش هر چیز اعصابش از کرده خود خرد است.

مورسو مردی پوچ گرا است که هنجارهای اجتماعی را می‌شکند. وجود انسان‌ها در دنیای او بیهوده است و معنایی ندارد. شاید شرایط اقتصادی و چندگانگی فرهنگی او مسبب جدایی عاطفی او از جامعه شده باشد. زمانی که به داستان می‌پردازیم صورت مسئله بسیار ساده بیان می‌شود؛ او به دلیل ناتوانی مالی، مادرش را به نواخانه می‌سپارد. اما لایه‌های پنهان و پیچیده ی افکار کامو ما را به سوی دنیایی وسیع تر و عمیق تر سوق می‌دهد. دنیایی که برای هر شخصی قهرمان و ضدقهرمان داستانی متفاوت دارند. زیرا مورسو دارای صراحت در بیان حس است و این مسئله خط و منش فکری او را تشکیل داده است.

کامو گستاخانه و بدون تعصب مورسو و یا به عبارتی خاصیتِ این تفکر را به نسبت نزدیک ترین و پر رنگ ترین عنصر حیات هر بشر می‌گیرد؛ مادر. اما کرختی و سکون اعماق فکری شخصیت و یا نماد داستان بر همه چیز مسلط می‌شود و از لبه تیز فکری او رهایی نمی‌یابد.

شاید سوالی که هنوز پس از گذشت ۷۵ سال از بیان این داستان مطرح است این باشد که؛ براستی مورسو یک قهرمان است و یا ضدقهرمان؟






[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *